Laatste Nieuws.

 
RSS

Een artikel in Twentelife (16 maart 2015)

Bevlogen ex-topatleet en begeleider van g-atleten 

 “Gerrit Voortman is een toptrainer”

“Gerrit is een toptrainer”, aldus Harron Dekker. Jarenlang trainden Harron en Gerrit Voortman bijna dagelijks met elkaar. Ze leerden elkaar kennen via de zorginstelling waar Gerrit werkt. “Ik ben activiteitenbegeleider. Ik ga bij gezinnen op bezoek om ze te ontlasten in de zorg voor hun kind met een lichamelijke of verstandelijke beperking.” Harron woonde met zijn vader en moeder hier vlak om de hoek. “We hebben rondom Coevorden en in Twente heel wat kilometers gemaakt samen, maar het was wel even wennen in het begin.” 

  De Coevorder Grachtenloop 2014 foto:Martin Borgman.

Harron, 32 jaar, heeft pdd-nos en kan niet lezen en schrijven. Op de vragen van het interview reageert hij vrolijk. Zijn antwoorden zijn kort en Gerrit vult hem aan. Sinds een jaar woont Harron in een begeleid wonen-groep in Zweeloo. Daarvoor was Gerrit jarenlang zijn activiteitenbegeleider. Gerrit heeft Harron aan het hardlopen gekregen. “Dat was wel een klus, want Harron was, en is nog steeds, liever lui dan moe.” Hij liet Harron achter een bal aanrennen. “Ik gooide de bal weg en Harron haalde hem op. Zo breidden we het steeds verder uit. We wandelden hele stukken en korte stukjes liepen we hard. Uiteindelijk draaiden we het om. Dan liepen we stukken hard en wandelden nog maar kleine stukjes. In het begin probeerde Harron mij uit. Hij strikte zijn veters heel losjes zodat hij halverwege de training moest stoppen om zijn losgeschoten veters weer vast te maken. Ik had het snel in de gaten en stelde direct een maatregel in. Losse veters? Dat betekent een extra rondje rennen. Nou, dat grapje was snel voorbij.”

Trainen met Falco
Vijftien jaar geleden werkte Gerrit als distillateur in Rijssen. Vrienden van Gerrit en zijn vrouw Sylvia kregen een zoon, Falco. Hij is geestelijk en lichamelijk gehandicapt. Om hen te ontlasten, pasten zij zo nu en dan op Falco. Eerst een dag, maar na een tijd bleef hij ook weleens een weekend logeren. “Ik nam Falco vaak mee tijdens mijn training. Geweldig vond hij dat. Zodra ik in mijn hardloopkleding de trap af kwam, begon hij enthousiast te kirren. Mensen om mij heen zagen hoe wij met liefde Falco verzorgden en vroegen mij of ik niet met gehandicapten wilde gaan werken. Zo ben ik in het vak gerold.”

Huldiging
Zelf was Gerrit een verdienstelijk hardloper in de jaren ’80 tot en met 2004. Zijn prestaties liegen er niet om: Nederlands Kampioen op de halve marathon in Den Haag (29-03-2003), Europees kampioen op de halve marathon in het Tsjechische Úpice (25-05-2003) en tweede op het Wereldkampioenschap marathon Puerto Rico (13-07-2003). Zelf blijft Gerrit er bescheiden en nuchter onder. “Ach, wat is goed.” Maar Harron vond Gerrit heel goed. Toen zijn begeleider werd gehuldigd voor het behalen van de gouden medaille op het Europees kampioenschap op de halve marathon, riep Harron:“Dit wil ik ook!”

Van topatleet naar begeleider
Na vele topprestaties besluit Gerrit in 2004 zijn carrière als wedstrijdatleet te beëindigen. “Aangezien je dan op een andere manier voldoening moet halen uit het hardlopen, besloot ik om de uitdaging te zoeken in bijzondere wedstrijden. Dit jaar wil ik bijvoorbeeld de Jungfrau-Marathon in Zwitserland lopen. Tijd doet er niet meer toe, het gaat om de beleving van deze bijzondere wedstrijd. Dit wil niet zeggen dat ik niet fanatiek ben. Tijdens een wedstrijd wil ik zo snel mogelijke de finish halen.” Zijn voldoening haalt hij ook uit het trainen van zijn g-atleten en het begeleiden en training geven aan de topselectie van HAC’63 in Hoogeveen. Het is mooi als ze in beweging zijn. In de regio hebben we ook diverse g-wedstrijden opgezet. “Of ik daar trots op ben? Dat vind ik een groot woord, maar ik vind het wel mooi dat die wedstrijden er nu zijn en dat ze ook zijn blijven bestaan.”

Hardlopen is leuk
Nu Harron zelfstandig woont, is het trainen iets minder geworden. Zijn fanatieke trainer zit hem niet meer achter de vodden aan. Gerrit: “Je herkent het zelf vast ook wel. Na je werk kom je thuis. Er zijn al mensen binnen, de kachel staat aan, de bank zit lekker. Wij kunnen dan nog denken: ‘Maar als ik nu ga lopen, heb ik straks een voldaan gevoel’. Harron denkt alleen: ‘Ik zit lekker, ik blijf lekker zitten’. De gevolgen, de consequenties… dat is een gedachte te ver.” Maar ook al loopt Harron dan niet meer dagelijks, hij blijft doorgaan. “Ik vind het leuk, heel leuk.” En ja, dat is toch het allerbelangrijkste.

Harron en Gerrit 2015
foto en artikel Marijke van Duuren

 

>>meer nieuws...
- Powered by aXtion 2007 -

  
logo-gerrit 
word ondersteund door 

asics